|
|
|
Once upon a long time ago... was er een mannetje van een jaar of zes.
Dat mannetje heette Frankie, en kon toen nog niet meer dan ja knikken
en duimen. Maar dat bleek meer dan genoeg vocabulaire toen moeders
vroeg: 'Wil je op gitaarles?' Dat was het moment waarop alle ellende
begon. Met een gitaar nog groter dan hijzelf probeerde hij
enthousiast de kneepjes van het vak onder de knie te krijgen,
geholpen door zijn leraar Nout. 20 jaar later is er niet veel
veranderd, behalve dan dat Frank tegenwoordig probeert om zichzelf
les te geven, en dat hij 7 andere mafkezen ontmoet heeft, die zich
ongeveer in dezelfde situatie bevinden.
|
|
|
|
Wat is er nou leuker voor een gitarist dan tijdens een optreden een leuk
meisje in de zaal te zien staan? Zo eentje die in de pauze voorzichtig
naar je toe komt om te vertellen hoe leuk dat ze het allemaal vindt. Nou
ben ik niet zo'n cassanova,maar ik besloot toch maar eens mijn best te
doen. Ik beloofde haar dat ik wel een solootje speciaal voor haar zou
spelen, en dat ze moest zorgen dat ze aan de bar zat, aangezien dat de
plek is waar ik tijdens mijn purple-rain solo's meestal vertoef. En dat
ze aan de bar ging zitten, ha!!!
|
|
|
Er zat helaas wat ruimte tussen het
podium en het begin van de bar. Ik was al eerder op de bar gesprongen
die avond, en dat ging prima. Maar dat was voordat de bar nat was op
die plek. Ik ging dus belachelijk lomp op mijn bek, vooral omdat ik
probeerde mijn gitaar heel te houden. Geen goed begin voor een amateur
cassanova. Maar ik dacht: Eind goed, al goed en liep verder over de
bar tot ik bij haar was aanbeland. Het was daar zelfs voor mij te laag
om rechtop te staan, dus besloot ik maar op een knie te gaan zitten,
recht voor dat meisje.
|
|
|
Tip van flip:
Zorg er dan voor dat er geen kaars recht onder je zak staat! Het meisje
heb ik nooit meer gezien... The End
|
|
